Suretlerindi Gidenler..

“Seni ararken kendimi kaybetmekten yoruldum”. Nerdesin sen ey sevgili? Kimsin? Kimlesin şimdi?
Yanıldım hep, günlerce.. ömrümce.. Geldin sandım çok kez. Öyle hazır bekliyorum ki, senin suretlerine bile sen sanıp bağlandım. Gittiklerinde önceleri şaşırdım. Sevgili gider mi? Bilmem; daha hiç gelmedin ki! Suretlerindi gidenler. Anladım ya artık, şaşırmıyorum gitmelere.
Beklemekten yoruldum sevgili, beklerken kendimdekileri kaybetmekten yoruldum. Son bir umutla bekliyorum gelmeni. Şu son deminde umutların gelmeyeceksen, artık hiç gelme. Sensizlikteki sana aşık oldum ben sevgili. Yüzünü bilmem, saçın ne renk, ellerin sıcak mı, hiç bilmem. Yokluğunda tanıdım seni ve öyle sevdim. Öldüreceksen kafamdaki seni, hiç gelme. Ben yokluğunda beni bir yerlerde seven sevgiliye aşık oldum; “o da benden habersiz”. Ütopik sevgilerle, ütopik dünyamda sevdim seni, özledim. Şu son deminde özlemlerimin, gelmeyeceksen, hiç gelme. Yokluğunda, varlığından bihaber olduğum sevgiliyi özlemeyi sevdim belki de. Herneyse… Özledim işte. İster gel, ister gelme. Ben her zamanki yerimdeyim; rüzgarın önünde. Gidiyorum işte. İster koş yetiş, ister kal,olduğun yerde bekle.. Ben bendeki senle konuşurum bir şekilde..