Artık Benim de Anahtarım Var!

İlkokuldayken ben, hep anahtarımın olmasını isterdim. Evet, bildiğimiz anahtar, ev anahtarı. Annem de çalışıyordu o zamanlar. Okuldan gelince eve girmek gerek tabi.. Ama anahtarı kaybedermişiz, çaldırırmışız gibi bin bir çeşit sebeple anahtarı bir türlü bana vermezdi annem. Kardeşim zaten daha küçük, aklı havalarda.. Evin 3. anahtarı hep yan dairedeki teyzemde kalırdı. Okuldan gelince anahtarı al, kapıyı aç ve anahtarı unutmadan hemen teyzeye geri ver. Böyle geçerdi günler ve ben hep kendi anahtarım olsun isterdim. Okuldan kaç dakika geç geldim, nerdeydim, niye geciktimin hesabını peşin peşin teyzeme vermek de sıkardı zaten. Kendi anahtarım olsun, rahatça girip çıkayım “evime” isterdim. “Büyüdüm” derdim. Yine de vermezdi annem. (Ehh, bir kez bıraktığı anahtarı, evde, hem de kapının üzerinde unutup, akşam vakti komşu balkondan bizim balkona atlatınca ahaliyi, bir daha güvenemediler herhalde anahtar teslim etmeye :D )

Ortaokula başladıktan sonra 3. anahtar benim oldu nihayet. Kırmızı rugan ayakkabıdan bir anahtarlığım vardı, üzeri fiyonklu.. Ucunda da iki anahtar; biri evin, biri apartmanın ana giriş kapısının.. Sonra o anahtarların sayısı artmaya başladı. Posta kutusunun anahtarı, bisiklet koyulan kömürlüğün anahtarı, herkesten sakladığım fotoğrafların, kendi denemelerimin, şiirlerimin saklı olduğu kutunun anahtarı..

Gün geldi seyahat etmeyi öğrendim. Anahtarlığımda bir de valizimin anahtarları..

Çok anahtarlık kırdım, çok kaybettim, çok değiştirdim. Gittiğim her şehirden bir anahtarlığı anı olarak almayı adet edindim..

Çok anahtar eklendi anahtarlığıma, çok anahtar çıktı.. Hayatıma çok yer girip, çok yer çıktı.. Bucak’taki evin anahtarları.. anahtarlığımdan çıkarırken gözlerim nasıl da dolmuştu. Sanırım hala şifoniyerin üzerindeki küçük kutunun içindeler; muhtemelen biraz tozlu, biraz paslı..

Şimdi anahtarlığım bir çöpten adam ve kız; el ele.. Anahtarlığımdaysa onlarca anahtar... Sırt çantamdan daha küçük bir çantada taşımak istemeyeceğim kadar ağır.. Antalya’daki evin anahtarları, Ankara’dakinin ona keza.. Kardeşimin evi de var tabi; benim kuytum, içine saklandığım küçük sandığım.. “lojman” niyetine kullanılan, bütün yazımı içine sığdırdığım otel odası da vardı değil mi? Posta kutumun anahtarı da hala anahtarlığımda..:) Ahh.. bir zamanlar Dikmen’de de evim vardı benim. Artık yok! Ama onun anahtarını da hala atamadım işte..

Onlarca anahtar, onlarca mekan, tek bir hayat, tek bir beden..

Nasıl bölünebildim bu kadar parçaya ben bile şaşırıyorum artık. Aynı anda beş ayrı şehirde yaşıyor olmak, garip bir duygu aslında. Anne evinden ayrılmadan, anne evinde en fazla 10 gün kalabiliyor olmak.. tarif edebildiğim bir şey değil galiba.. Sadece yaşıyorum; orada, burada, şurada.. Bugün buradayım, yarın yüzlerce km ötede. Sonraki gün? Biraz daha uzakta.. Sonra yine dönmüşüm kürkçü dükkanına.

Hani şaşırıyorum ya bu koşmacaya, aslında şaşırdığım şey bambaşka! Tek bir şehre sıkışıp kalmış hayatlar şaşırtır oldu beni zamanla. Ve aynı şehirde uzun süre kalmak zorunda olmanın ağır kokusu midemi bulandırdı sonunda..

Her neyse, her neyse.. yine de her neyse.. bir kez daha “her neyse..”

Çok, ama çok yorucu bir iş oldu bu anahtarlık taşıma olayı. İlkokuldayken hep isterdim ama.. Ama olsun, ben memnunum hayatımdan, yollarımdan, evlerimden.. Ah bir de ağır olan valizimi daha da ağırlaştırmasaydı şu anahtarlık!!