Bugün Günlerden Sessiz Fırtına

Bugün günlerden sessiz fırtına..

İçimde tufanlar kopuyor da, dışarıda tık yok. Hani ses perdesi giymişim gibi üzerime.. Esiyor, yıkıyor, kırıp döküyor.. Çığlıklar yükseliyor, gece karanlığında kabusla uyanan bir çocuğun çığlığı gibi.. Toprak ayaklar atında kayıp giderken ölüm korkusu saran bedenlerin canhıraş feryatları gibi.. Koca bir gemi batar da, bir nefes için çırpınan vücutlar gibi.. Bedenim alevler içinde, yandıkça katılaşıyorum. Yaşam sevincim çekiliyor damarlarımdan, kurudukça kuruyorum.. Bir "ses"e susuyorum.. Çığlıklar atıyorum kendi içimde, bağırıyorum, ne sesim çıkıyor, ne dudağım kıpırdıyor..

Tüm bunların aksine üzerimde bir sakinlik elbisesi.. Beni göreni şaşırtacak kadar hem de.. Böyle bir dinginlik, sessizlik, huzur olamaz diyecek belki de.

Susuyorum, içimdeki kaosa inat susuyorum. Bugün günlerden sessiz fırtına.. Artık eskisi gibi kara bulut olup çökmüyorum evrene.. Kasırgalar koparmaktan vazgeçtim, önüme geçeni savurmuyorum bir köşeye, tsunamiler de getirmiyorum, boğmuyorum kimseyi zehir zemberek sözlerimle.. Bugün günlerden sessiz fırtına.. Fırtınalarım, yakıp yıkmalarım, can acıtmalarım da artık kendi içimde.

Sessizlik elbisesi giydim bugün.

Sakinim, susuyorum, günlerden sessiz fırtına bugün.

Olur ya, dokunmayın bana, koca bir enkaz kusarım üzerinize bugün...